VVW 2 tegen ZAP 2

Afgelopen zondag begon VVW 2 aan de tweede seizoenshelft. Na een teleurstellende eerste helft van het seizoen en een zware periode na de winterstop stonden we op deze ijskoude zondagochtend weer op het veld. De afgelopen weken waren extra beladen door het overlijden van onze trainer Freek, oftewel. We weten waarom we het doen, want we staan laatste. En we weten voor wie we het doen. Voor Freek. Aan motivatie ontbrak het dan ook zeker niet.

Door blessures en skivakanties moesten we het zonder een flink aantal vaste krachten doen, maar de open plekken werden meer dan waardig ingevuld door de invallers. Na een minuut stilte ter nagedachtenis klonk het fluitsignaal en rolde de bal weer. Vanaf dat moment was duidelijk dat VVW de wedstrijd wilde winnen. Duels werden gewonnen, er werd goed gecombineerd en de achterhoede gaf weinig weg, waardoor Tim een relatief rustige eerste helft kende. Ook voorin lieten we ons zien. Jelle zocht vaak zijn man op en deed dat met succes, wat voor veel dreiging zorgde. Zijn lage voorzet op Bob leek een doelpunt op te leveren, maar diens inzet werd van dichtbij nog knap gekeerd door de keeper.

Ook Jan speelde een sterke eerste helft in zijn nieuwe rol als spits. Hij wist de bal goed vast te houden en kwam tot een paar kansen, maar miste helaas nét de scherpte in de afronding. Vlak voor rust viel alsnog de verdiende voorsprong. Een mooie indraaiende bal van Ian leek over de achterlijn te verdwijnen, maar Bas Jong dook daar ineens achter op. Op zoek naar een medespeler voor het doel vond hij niemand, besloot het zelf te proberen en schoot vanuit een lastige hoek knap de 1–0 binnen. Met een goed gevoel gingen we de rust in, met de duidelijke afspraak om dit vast te houden en niet te verslappen.

Aan het begin van de tweede helft werd daar gehoor aan gegeven en bleef het spelbeeld grotendeels hetzelfde. In de zestigste minuut kwamen invallers Joost Neefjes, die na een aantal jaar weer zijn schoenen uit de kast had getrokken, en debutant Bryan Stapel binnen de lijnen. Gaandeweg kreeg ZAP echter wat meer grip op de wedstrijd en bij ons werden de linies alsmaar groter en groter. Na enkele kansen voor de bezoekers en een afgekeurde buitenspelgoal voelde het alsof de gelijkmaker niet lang meer kon uitblijven. In de zeventigste minuut viel die dan ook uit een corner en stond het weer gelijk. Dat was een duidelijke domper.

We probeerden daarna nog aan te zetten, maar tot echt grote kansen kwamen we niet meer. Ook routinier Dave Kok kon het verschil niet meer maken. Tien minuten voor tijd ging het alsnog mis. Na een uittrap van onze kant belandde de bal op het hoofd van een ZAP speler, die hem in één keer doorkopte in de loop van de spits. Het centrale duo Daan en Thijs Schouten kon niet meer ingrijpen en de kans werd zuiver afgerond, waardoor we tegen een 1 2 achterstand aankeken.

In de slotseconden kwamen we nog één keer heel dichtbij. Uit een vrije trap kopte Thijs richting het doel, waarna Daan de bal onverwacht voor zijn hoofd kreeg en verlengde. De bal eindigde op de lat. Toen het laatste fluitsignaal klonk overheerste eerst de teleurstelling, maar tegelijk liet deze wedstrijd zien dat er perspectief is. Als we op deze manier blijven spelen, gaan er wedstrijden gewonnen worden. Volgende week uit bij HSV in Heiloo moeten we ditzelfde brengen. 

Opstelling:
Tim Vertelman, Milan Bos (Bryan Stapel), Daan Schouten©, Thijs Schouten, Bas Jong, Bas Dudink, Thomas Buis, Ian Boeree, Jelle Schouten (Dave Kok), Jan Manshanden (Kees Korver), Bob Beerepoot (Joost Neefjes)